Kościół ewangelicko- metodystyczny

Budynki z historią
Typography

Dynamiczny rozwój miasta na początku XX wieku wymusił na władzach coraz bogatszej Ostródy budowę nowej świątyni ewangelickiej. Decyzją rajców postanowiono ulokować ją na wysokiej skarpie, dominującej nad starym miastem i jeziorem Drwęckim.

 

Zaprojektowanie kościoła zlecono Oskarowi Hossfeldowi, wybitnemu berlińskiemu architektowi, przedstawicielowi nurtu historyzmu, autorowi wielu budowli sakralnych w stylu neogotyckim i neobarokowym. Rysując plany ostródzkiego kościoła Hossfeld postawił na neogotyk. Na wykonawcę budowli władze miasta wybrały miejscową firmę Gustava Zarskiego, mieszczącą się przy ulicy Bergstrasse (obecnie Czarnieckiego).

Budowę rozpoczęto w 1907 roku, a uroczyste poświęcenie kościoła i przekazanie go wiernym nastąpiło w piątek 31 sierpnia 1909 roku. Nowa świątynia kosztowała miasto 203 tysiące marek, z czego 32 tysiące pochłonął zakup wyposażenia.

Wzniesiono krótką trójnawową halę z transeptem (nawa poprzeczna) i z płytkim wielobocznym prezbiterium. Wnętrze pokryto sklepieniem krzyżowym. Przestrzeń naw bocznych wypełniły drewniane empory (galerie) wsparte na okrągłych drewnianych filarach. Kościół może pomieścić 1420 osób. Prace snycerskie wykonała znana szkoła rzemiosł artystycznych z Cieplic, prace malarskie były dziełem firmy Blaue z Berlina.



Najbardziej okazałymi elementami wnętrza są powstałe jednocześnie ołtarz i organy. Dwukondygnacyjny ołtarz, zdobiony polichromowanymi rzeźbami przedstawiającymi czterech ewangelistów, połączony jest z wypiętrzoną kazalnicą, na której znajdują się płaskorzeźby Chrystusa oraz świętych Piotra i Pawła. Neogotyckie dwukondygnacyjne drewniane organy, zdobione snycerką i polichromowane temperą, powstały w 1909 r. w Elblągu w firmie A. Terletzki (niektóre źródła podają, że była to elbląska firma Wittek). Dekorowane ażurem cynowe piszczałki pomalowano na pomarańczowo, zielono i biało ze złoceniami.

Wewnątrz kościoła znajdują się również inne zabytkowe przedmioty. Do najciekawszych należy wykonany w stylu barokowym metalowy krucyfiks ołtarzowy z drugiej połowy XIX wieku, intrygująca jest też odlana z brązu 125 centymetrowa rzeźba „czarnego anioła” z początku XX wieku. Uwagę przyciąga misa chrzcielna z tłoczonego mosiądzu, posrebrzana, z rytowanym ornamentem w stylu neogotyckim, osadzona na chrzcielnicy wykonanej z częściowo polichromowanego sztucznego kamienia. Warto przyjrzeć się również trzem ozdobnym mosiężnym świecznikom-żyrandolom.

Ściany kościoła zdobią epitafia poświęcone pamięci poległych w wojnach: niemiecko-francuskiej z 1870 roku i w I wojnie światowej. Widnieją na nich nazwiska zarówno niemieckie jak i polskie osób, które były członkami ostródzkiej parafii.



Świątynia posiada charakterystyczną, zwieńczoną dwoma hełmami wieżę. Początkowo hełmy kryte były dachówką, która jednak nie trzymała się konstrukcji i odpadała, stwarzając zagrożenie dla przechodniów. Dlatego w 1933 roku dachówki zastąpiono miedzianymi płytami. W wieży znajdują się trzy dzwony. Największy z nich ma 117 centymetrów wysokości, 144 centymetry średnicy i waży około 3200 kilogramów. Dwa mniejsze mają wymiary 101 centymetrów wysokości i 125 centymetrów średnicy oraz 86 centymetrów wysokości i 102 centymetry średnicy. Odlano je z brązu w Bochum i zaopatrzono w stalowe serca. Oprócz dzwonów, na wieży od strony północnej, tak aby widoczny był z ostródzkiego rynku, umieszczono działający do dzisiaj wahadłowy zegar, zbudowany przez firmę J.L. Wuelle w Bockenem. W maju 1996 roku udostępniono wieżę kościelną zwiedzającym, z której, po pokonaniu 105 stopni schodów, mogą oni podziwiać panoramę miasta. Dodatkowo na poszczególnych kondygnacjach można obejrzeć wystawę dawnych przedmiotów domowego użytku oraz mechanizm zegara. Od 204 roku, roku jubileuszu 675 lat istnienia Ostródy, w ciągu dnia, co trzy godziny z wieży kościoła odtwarzany jest miejski hejnał.

Do zespołu zabudowań kościelnych należą też: neogotycka, murowaną plebania, z początku XX wieku i ogrodzenie cmentarza przykościelnego z filarkami i bramą, prawdopodobnie z 1907 roku. Do 1945 roku świątynia należała do Kościoła Ewangelicko-Unijnego. Teraz jest własnością Parafii Łaski Bożej Kościoła Ewangelicko-Metodystycznego.

zgoda
Ta strona używa plików cookie w celu usprawnienia i ułatwienia dostępu do serwisu. Dalsze korzystanie z tej witryny oznacza akceptację tego stanu rzeczy.
Możesz samodzielnie decydować o tym czy, jakie i przez jakie witryny pliki cookie mogą być zamieszczana na Twoim urządzeniu. Przeczytaj: jak wyłączyć pliki cookie. Szczgółowe informacje na temat wykorzystania plików cookie znajdziesz w Polityce Cookie.